#95771
autor: Asia » wtorek 15 wrz 2015, 11:39
Strefa euro nie jest pierwszym projektem unii walutowej w Europie. Na przełomie XIX i XX w. kilka państw Europy Zachodniej podjęło próbę ujednolicenia systemu walutowego i oparcia go na parytecie złota i srebra. Brzmi znajomo? Dodajmy, że upadek systemu wywołały m.in. oszustwa Grecji i kreatywna księgowość Włoch. Oto krótka historia Łacińskiej Unii Monetarnej.
Akt założycielski Łacińskiej Unii Monetarnej został podpisany 23 grudnia 1865 r. w Paryżu. Sygnatariuszami były Francja, Szwajcaria oraz dwa niedawno powstałe państwa: Belgia i Włochy. Członkiem było również Państwo Kościelne. Akt wszedł w życie 1 sierpnia 1866 r.
Członkowie unii pozostali przy własnych walutach, ale zobowiązali się do wymieniania swoich walut w stosunku 1:1. Każda jednostka waluty miała zawierać 4,5 g. srebra (czyli np. moneta 5 frankowa powinna zawierać 22,5 g. srebra). Wyższe nominały mogły być bite ze złota w proporcji 0.290322 g. na jednostkę (np. 10 lirów powinno ważyć ok. 2,9 g. złota). Jak więc łatwo wyliczyć cena obu metali została ustalona na 1:15,5. Dla porównania wg cen z 28 marca 2012 r. stosunek ten wynosił ok. 1:51,6. Oparcie waluty o kruszec i stałą wartość wymiany miało zapobiec spekulacjom walutowym. Wprowadzono również bardzo prosty mechanizm zabezpieczający przed inflacją: państwa nie mogły wybić więcej niż 6 franków na obywatela.
W 1868 r. do Łacińskiej Unii Monetarnej dołączyły Hiszpania i Grecja, a w 1889 r. Rumunia, Bułgaria, Serbia, San Marino i Wenezuela. W 1904 r. doszło do tego kolejne terytorium karaibskie – Duńskie Indie Zachodnie (dziś są to Wyspy Dziewicze), a Albania po odzyskaniu niepodległości posługiwała się walutami państw unii, jednak formalnie nie wchodząc do porozumienia (podobnie jak dziś Kosowo czy Czarnogóra, które posługują się euro).
Więcej na http://www.uwazamrze.pl/artykul/1027009 ... owtarzac/2
[b][size=150]Strefa euro nie jest pierwszym projektem unii walutowej w Europie. Na przełomie XIX i XX w. kilka państw Europy Zachodniej podjęło próbę ujednolicenia systemu walutowego i oparcia go na parytecie złota i srebra. Brzmi znajomo? Dodajmy, że upadek systemu wywołały m.in. oszustwa Grecji i kreatywna księgowość Włoch. Oto krótka historia Łacińskiej Unii Monetarnej.[/size][/b]
Akt założycielski Łacińskiej Unii Monetarnej został podpisany 23 grudnia 1865 r. w Paryżu. Sygnatariuszami były Francja, Szwajcaria oraz dwa niedawno powstałe państwa: Belgia i Włochy. Członkiem było również Państwo Kościelne. Akt wszedł w życie 1 sierpnia 1866 r.
Członkowie unii pozostali przy własnych walutach, ale zobowiązali się do wymieniania swoich walut w stosunku 1:1. Każda jednostka waluty miała zawierać 4,5 g. srebra (czyli np. moneta 5 frankowa powinna zawierać 22,5 g. srebra). Wyższe nominały mogły być bite ze złota w proporcji 0.290322 g. na jednostkę (np. 10 lirów powinno ważyć ok. 2,9 g. złota). Jak więc łatwo wyliczyć cena obu metali została ustalona na 1:15,5. Dla porównania wg cen z 28 marca 2012 r. stosunek ten wynosił ok. 1:51,6. Oparcie waluty o kruszec i stałą wartość wymiany miało zapobiec spekulacjom walutowym. Wprowadzono również bardzo prosty mechanizm zabezpieczający przed inflacją: państwa nie mogły wybić więcej niż 6 franków na obywatela.
W 1868 r. do Łacińskiej Unii Monetarnej dołączyły Hiszpania i Grecja, a w 1889 r. Rumunia, Bułgaria, Serbia, San Marino i Wenezuela. W 1904 r. doszło do tego kolejne terytorium karaibskie – Duńskie Indie Zachodnie (dziś są to Wyspy Dziewicze), a Albania po odzyskaniu niepodległości posługiwała się walutami państw unii, jednak formalnie nie wchodząc do porozumienia (podobnie jak dziś Kosowo czy Czarnogóra, które posługują się euro).
[size=100]Więcej na [url]http://www.uwazamrze.pl/artykul/1027009/historia-lubi-sie-powtarzac/2[/url][/size]
