piktor pisze: sobota 31 paź 2020, 15:11Co do izraelitów to zamieszkują nasze ziemie od dawna przywędrowali tu prawie tysiąc lat temu, byli bardzo przychylnie traktowani przez naszych władców, a i nasi przodkowie żyli z izrealitami w zgodzie.
Było tak do czasu rozbiorów Polski.
Kiedy Polska straciła suwerenność ,a ziemie polskie zostały podzielone między zaborców, izraelici pomimo iż zawsze byli przez Polaków dobrze traktowani, nie wsparli nas w walce o wyzwolenie i niepodległość.
Nie tylko, nie wsparli nas w walce o niepodległość ale i kolaborowali z naszymi zaborcami.
Czasem za własne pieniądze wydawali przyjęcia na cześć naszych zaborców - Cesarzowi Austrii nawet wybudowali łuk triumfalny, kiedy przyjechał wizytować ziemie, które były pod zaborem Austrii.
Takie zachowanie izraelitów, bardzo się nie podobało naszym przodkom.
Kiedy Polska w 1918r. po 123 latach niewoli, odzyskała niepodległość i zebrał się pierwszy Polski Sejm w Krakowie, delegacja izraelitów, jako jedna z pierwszych, zjawiła się w tym sejmie, przedstawiając naszym parlamentarzystom listę praw jakie ma im ten sejm uchwalić.
Jednak Sejm Polski izraelitom tych praw nie uchwalił. W odpowiedzi usłyszeli od naszych parlamentarzystów, że nie mogą mieć takich samych praw w Polsce, jak Polacy, którzy za swoją wolność krew przelewali.
Bardzo ta odpowiedź izraelitów wzburzyła.
Rok przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości w roku 1917 w Rosi była rewolucja "Październikowa" bolszewicy przejęli władzę, głosili hasła, że wszyscy ludzie są równi i powinni mieć równe prawa. Wkurzeni izraelici podchwycili to hasło i zaczęli sympatyzować z komuną, domagając się dodatkowych praw.
( powiedzenie "Żydokomuna" pochodzi właśnie w tego okresu).
Panie kolego, hola. Ciekawostki historyczne ciekawostkami, ale nie opowiadaj bzdur. Nie da się historii żydów na ziemiach polskich opisać w kilku zdaniach. W dodatku zrobiłeś to wyjątkowo tendencyjnie.
Żydzi nie przywędrowali sobie tu tak bez powodu. Zostali zaproszeni przez króla Kazimierza Wielkiego, który doskonale rozumiał, że aby podległe mu ziemie rozwijały się i mogły dogonić cywilizacyjnie Śląsk, musi rozwinąć handel, usługi i bankowość. Nie znalazł jednak chętnych, którzy by się tym zajęli. Chłopi byli przywiązani do ziemi, mieszczaństwo jeszcze nie istniało, rycerstwo taki sposób zarobkowania uważało za niegodny, a kościół za grzech. Dlatego ściągnął tu żydów. Ci nie mieli żadnych religijnych oporów i wypełnili lukę, której nikt inny wypełnić nie chciał.
Rzeczywiście przez wieki społeczność żydowska żyła obok i pomimo pewnych spięć do poważnych konfliktów nie dochodziło. Ogromną w tym zasługę miał akt Konfederacji Warszawskiej z 1573 r. - swoją drogą do dziś nie rozumiem, dlaczego dzień jego przyjęcia nie jest świętem państwowym. To był dokument cywilizacyjnie wyprzedający epokę, wszyscy na tym świecie w tym momencie zostali daleko za nami.
Teraz zabory. Przede wszystkim powinieneś zauważyć, że żydzi w żadnym momencie, ani jednym krokiem się do nich nie przyczynili - w przeciwieństwie do kościoła katolickiego, który w osobie papieża rozbiory poparł, a polskie ruchy niepodległościowe i powstania potępiał. Żydzi zachowywali się neutralnie - dlatego, że taki był ich status prawny nadany przez władców. Mieli swoje sztetle, swoje równoległe struktury samorządowe, swoje szkolnictwo i świątynie. Zaborcy ich prawa uszanowali. Trudno od nich wymagać, by występowali w polskim interesie, jeśli ich nie był naruszany. Równie dobrze możesz adresować swoje pretensje do naszych chłopów, którzy też nie chcieli popierać powstań, a potem zaczęli nawet wydawać powstańców w ręce Rosjan - zrobili to w momencie, kiedy car ich uwłaszczył. Co więcej w tym okresie mimo, że oficjalnie żydzi zachowywali neutralność, często to w sztetlach prześladowani Polacy znajdowali schronienie i pomoc. Nie ma ani jednego wiarygodnego doniesienia, by jakiś ścigany powstaniec został wydany Rosjanom przez żydów, aczkolwiek są dowody, że lokalni włodarze nakazywali wydalać takich delikwentów poza granice swoich gmin - zapewne w obawie przed represjami ze strony zaborcy. Można zatem mówić tylko o jakichś pojedynczych incydentach.
To, co nasze społeczności poróżniło tak naprawdę, to ekonomia. Niestety, wśród Polaków zaczęła narastać zazdrość. Kiedy w XIX wieku wraz z Napoleonem na nasze ziemie przyszła nowoczesność i kapitalizm nagle nasi przodkowie odkryli, jak w stosunku do żydów są zacofani. Pod każdym względem. Zaczęli ten dystans nadrabiać, pojawiła się polska przedsiębiorczość i polskie manufaktury, dla których żydowskie stały się poważną konkurencją. Nasi przodkowie często nie dawali rady jej sprostać, więc - by sobie z nią poradzić - zaczęli sięgać po "argumenty" religijne. W tym miejscu należy jeszcze dodać, że w szczególności w zaborze rosyjskim pojawił się jeszcze trzeci konkurent: Rosjanie, którzy wywalczając łokciami miejsce dla siebie umiejętnie rozgrywali animozje polsko-żydowskie.
Teraz odzyskanie niepodległości. Jest kompletnym nonsensem odnoszenie bolszewików do polskich żydów. Tak samo nie ma większego sensu przywoływanie rzekomych szczególnych praw, jakich to żydzi mieliby sobie zażyczyć. Nie ma to sensu, bo polscy - podkreślam, chodzi o polskich żydów, czyli tych, którzy mieszkali na polskich ziemiach - byli w tym momencie w zupełnie innym miejscu i zajmowali się czym innym. W listopadzie 1884 r. w Katowicach odbył się kongres liderów społeczności żydowskich na ziemiach polskich. Wybór Katowic nie był przypadkowy - na terenie zaboru rosyjskiego obowiązywał zakaz wszelkich zgromadzeń, a w samej carskiej Rosji nieco wcześniej miała miejsce cała seria pogromów ludności żydowskiej. Kongres podjął decyzję o odbudowie siedziby narodowej Żydów w Erec Israel. Utworzony został finansowy Żydowski Fundusz Narodowy, który niedługo później zajął się wykupem ziemi i finansowaniem osadnictwa w Palestynie. Od początku XX wieku zaczęły się tam udawać pierwsze fale osadników. Pierwsze grupy z ziem polskich dotarły tam w roku 1910. To, co żydów najbardziej interesowało w roku 1918 i później, to aktywne wsparcie i pomoc dla tego procesu. Mimo, że nie wszystkie wszystkie organizacje żydowskie uznawały ten projekt za realny - na przykład BUND - najsilniejszą pozycję polityczną zdobyli syjoniści. Wielka emigracja ruszyła z kopyta. Po roku 1920, kiedy to endecja opublikowała paszkwil pod nazwą "Protokoły Mędrców Syjonu" i którego skutkiem stała się seria pogromów wśród żołnierzy żydowskiego pochodzenia w polskiej armii (najwięcej takich przypadków było u Hallera) emigracja nabrała rozpędu, a Polska tę emigrację aktywnie wspierała.
To, co powyżej napisałem, jest w pełni weryfikowalne, ale też jest bardzo dalekie od wyczerpania tematu. Można by jeszcze wiele napisać o tym, jak żydzi ramię w ramię z Polakami walczyli w powstaniach i byli za to zsyłani na Syberię. To nie są wcale jednostkowe przypadki. Można by napisać o żydach w Legionach Piłsudskiego. Można by też napisać o tym, jak II Rzeczpospolita pomagała tworzyć żydowską armię, jak pomagała szkolić jej żołnierzy, jak dostarczała jej uzbrojenie. Można by napisać o tym, że cały system polityczny w Izraelu został stworzony na wzór polskiego - to też ciekawe, że nie wzorowali się na przykład na amerykańskim.
Kończąc ten wywód - nie twierdzę, że w polsko-żydowskich relacjach nie było problemów i konfliktów. Nie zgodzę się jednak na tak jednostronne przedstawianie tych relacji, że ze strony żydów wszystko było zawsze źle, a ze strony Polaków zawsze wszystko było dobrze. Nie było ani tak, ani tak. To były spory natury sąsiedzkiej, których jaskrawość wynikała z faktu, że obie społeczności zamieszkiwały ziemie biedne i zacofane. Wszystko, co można zrobić, to pisać o tym prawdę, a nie powielać stereotypy.
