Jest słoneczne przedpołudnie teraz tu, za parę godzin ma być piękna pełnia.
Bezlistne wtedy jeszcze jesiony i białe brzozy co nieba sięgają.
Las tam mroźny, bezchmurny, spokojny i Oni.
Czas apokalipsy już się dla Nich dopełnił. Jak o śmierci opowiedzieć, to wiedzą tylko drzewa.
Niemi świadkowie, hałasu w nich nie ma.

Płaska jak stół, na którym położona.
Nic się pod nią nie rusza, i ujścia sobie nie szuka.
Nad nią mój- ludzki oddech nie tworzy wirów powietrza, i całą jej powierzchnię zostawia w spokoju...(..)
Na wschodzie i zachodzie, nad i pod równikiem- cisza jak makiem zasiał,
a w każdym czarnym ziarnku żyją sobie ludzie.
Groby masowe i nagłe ruiny, to nie na tym obrazku.
Granice krajów są ledwie widoczne, jakby wahały się- czy być czy nie być.
Lubię mapy, bo kłamią.
Bo nie dają dostępu napastliwej prawdzie.
Bo wielkodusznie, z poczciwym humorem rozcierają mi na stole świat nie z tego świata.
(Wisława Szymborska)

Katyń- rocznica.

Płot pozbawiony filarów, przewali się.
Plan się udał, bo Ich nie ma. I przez długi czas też się udawało, nie wolno było mówić, zakazano myśleć chyba.
Nie udało się jedno- wymazać pamięci, choć nie jest znane do tej pory miejsce gdzie są Oni,
nie ma wszystkich w wykazach ofiar.