Moja dziewczyna jest chwiejna emocjonalnie

[radziuk]

Martwię się o moją dziewczynę, mamy po 18ście lat, jesteśmy razem od pół roku ale znamy się od dzieciństwa, to naprawdę fajna, delikatna dziewczęca dziewczyna, uwielbia taniec hip hop, razem gramy w siatkówkę, ale martwi mnie mnie jej zachowanie, tzn emocje i nastawienia do ludzi są zawsze skrajne, jeśli kogoś nie lubi to wręcz nie zwraca uwagi na jego istnienie, a jak kogoś lubi to wręcz uwielbieniem czy jak do mnie – miłością, potrafi zasypywać wiadomościami mnie czy jej przyjaciółkę, albo jest cicha do tego stopnia, że mogłaby robić za ścianę albo odwrotnie jest bardzo emocjonalna, wiele rzeczy ma gdzieś, ale gdy jej zależy to potrafi załamać się nad zwykłym źle wykonanym ruchem w tańcu, rzucić czymś i się popłakać. Gdy w styczniu na lekcji nie wyszło jej zadanie z francuskiego, to od razu się rozpłakała , rzuciła zeszytem o ścianę krzyknęła, że nic nie umie i wybiegła , szkoła wysłała ją do poradni, do psychologa, chodziła tam, ale covid stanął jej na drodze, tzn nie wiem, może ta poradnia ma zajęcia online a dla niej to wymówka by nie gadać o swoich problemach.
Średnio raz czy dwa razy w tygodniu kłóci się ze mną i ze swoją przyjaciółką, że nas nienawidzi by potem się znowu z nami godzić.
W klasie ludzie mają ją za chorą psychicznie i mają dość jej na przemian chłodu i ironii oraz prób zjednoczenia ich sobie, oprócz mnie i tej przyjaciółki nie ma żadnych znajomych,ja ją kocham, ale nie wiem ile dam radę, myślałem, że miłość wytrzyma wszystko.
I najgorsze, że ona była taka od zawsze, nasiliło jej się kiedy miała 16 lat, już wtedy próbowałem gadać na ten temat z jej rodzicami, ale tłumaczyli tym, że to taki charakter i że ona zawsze ma zły humor i że to taki wiek.
Co robić?

[kana]

Witaj.
Trudna sprawa. Ona może się zmienić, może popracować nad swoją psychiką, wyciszyć się, zrównoważyć, pod warunkiem, że będzie tego chciała.
Co możesz zrobić? Uświadamiać jej, że jest jej to potrzebne, uświadamiać jej ten problem, próbować do niej dotrzeć by chciała coś zmienić.
Ciężko będzie, ale warto spróbować i nie poddawać się po pierwszej awanturze, bo na pewno takie będą.
Może uda ci się do niej dotrzeć?

Porady jak się zmienić, jak pracować nad własną psychiką, znajdziesz w internecie. Sam też poszukaj i poczytaj, abyś orientował się w temacie.
Powodzenia.

[Dominika]

Może dobrze by było gdyby dziewczyna skorzystała z porady psychologa.
Prawdą jest, że w młodym wieku trudno jest nam radzić sobie z emocjami z upływem czasu stajemy się zwykle bardziej zrównoważeni emocjonalnie.

[gugu77]

A ktora nie jest?

[krat1]

Martwię się o moją dziewczynę, mamy po 18ście lat, jesteśmy razem od pół roku ale znamy się od dzieciństwa, to naprawdę fajna, delikatna dziewczęca dziewczyna, uwielbia taniec hip hop, razem gramy w siatkówkę, ale martwi mnie mnie jej zachowanie, tzn emocje i nastawienia do ludzi są zawsze skrajne, jeśli kogoś nie lubi to wręcz nie zwraca uwagi na jego istnienie, a jak kogoś lubi to wręcz uwielbieniem czy jak do mnie – miłością, potrafi zasypywać wiadomościami mnie czy jej przyjaciółkę, albo jest cicha do tego stopnia, że mogłaby robić za ścianę albo odwrotnie jest bardzo emocjonalna, wiele rzeczy ma gdzieś, ale gdy jej zależy to potrafi załamać się nad zwykłym źle wykonanym ruchem w tańcu, rzucić czymś i się popłakać. Gdy w styczniu na lekcji nie wyszło jej zadanie z francuskiego, to od razu się rozpłakała , rzuciła zeszytem o ścianę krzyknęła, że nic nie umie i wybiegła , szkoła wysłała ją do poradni, do psychologa, chodziła tam, ale covid stanął jej na drodze, tzn nie wiem, może ta poradnia ma zajęcia online a dla niej to wymówka by nie gadać o swoich problemach.
Średnio raz czy dwa razy w tygodniu kłóci się ze mną i ze swoją przyjaciółką, że nas nienawidzi by potem się znowu z nami godzić.
W klasie ludzie mają ją za chorą psychicznie i mają dość jej na przemian chłodu i ironii oraz prób zjednoczenia ich sobie, oprócz mnie i tej przyjaciółki nie ma żadnych znajomych,ja ją kocham, ale nie wiem ile dam radę, myślałem, że miłość wytrzyma wszystko.
I najgorsze, że ona była taka od zawsze, nasiliło jej się kiedy miała 16 lat, już wtedy próbowałem gadać na ten temat z jej rodzicami, ale tłumaczyli tym, że to taki charakter i że ona zawsze ma zły humor i że to taki wiek.
Co robić?

To wygląda na
https://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/ ... -kqGT.html

[radziuk]

Dzisiaj byłem u niej i powiedziałem, że jak się nie ogarnie to z nami koniec, ona powiedziała, że to przemyśli, ledwo powstrzymując łzy, dwie godziny potem zadzwoniła rozpłakana,że ma samej siebie dość i że pójdzie do psychologa, jutro przed jej dorywczą pracą mamy zapisać się do psychologa, prosiła tylko by nic nie mówić jej rodzicom, w sumie nie dziwię się bo rodzice przed każdym wyjściem do poradni mówili jej by przestała wymyślać, że psycholodzy mają ważniejsze sprawy niż jej humory i marnuję miejsce dla kogoś potrzebującego, że co ludzie powiedzą i , że od tych psychologów nabawi się schizofrenii tak jak jej wujek. Sam słyszałem na własne uszy bo często ją odprowadzałem z jej domu
Pieniądze ma jakieś odłożone na czarną godzinę z tej pracy.
Serio nie mówić nic jej rodzicom?
Psycholodzy przyjmują już w gabinetach?

[Dominika]

Skoro Cię prosi byś nie mówił to nie mów. Sam wiesz, że rodzina nie zawsze jest wsparciem w trudnych sytuacjach.
Życzę powodzenia.

[krat1]

Dzisiaj byłem u niej i powiedziałem, że jak się nie ogarnie to z nami koniec, ona powiedziała, że to przemyśli, ledwo powstrzymując łzy, dwie godziny potem zadzwoniła rozpłakana,że ma samej siebie dość i że pójdzie do psychologa, jutro przed jej dorywczą pracą mamy zapisać się do psychologa, prosiła tylko by nic nie mówić jej rodzicom, w sumie nie dziwię się bo rodzice przed każdym wyjściem do poradni mówili jej by przestała wymyślać, że psycholodzy mają ważniejsze sprawy niż jej humory i marnuję miejsce dla kogoś potrzebującego, że co ludzie powiedzą i , że od tych psychologów nabawi się schizofrenii tak jak jej wujek. Sam słyszałem na własne uszy bo często ją odprowadzałem z jej domu
Pieniądze ma jakieś odłożone na czarną godzinę z tej pracy.
Serio nie mówić nic jej rodzicom?
Psycholodzy przyjmują już w gabinetach?

Myślę, że decyzję o tym czy powiedzieć rodzicom pozostaw jej. Pójdzie. Porozmawia. Psycholog oceni czy coś więcej oprócz psychoterapii trzeba. Jak dojrzeje to sama powinna rodzicom powiedzieć; w końcu to rodzice i ją kochają taką jaka jest. No i pierwszy raz słyszę że chorobą psychiczną można się "zarazić".